Posted on

Relschoppers TT in ‘Rode Pannen’

Assen TT nacht 1969-4 Ged. Singel gem. politie Emmen in actie  foto G. Hut

Het was in de jaren ’50-‘60 van de vorige eeuw. Eind juni werd toen, net als nu, de TT motorrace gehouden. Dat was ook toen al een groot evenement, dat veel toeschouwers trok in Assen en omgeving. Daarbij werd de gevangenis in Veenhuizen geregeld gebruikt om relschoppers tijdens de TT nacht tijdelijk op te sluiten.
Het gebeurde altijd de vrijdagnacht voor de TT-races. Vooral als het warm weer was, werd er veel gedronken en dat liep nogal eens uit op grote rellen en vechtpartijen in de binnenstad van Assen. Dan kwam de ME meestal in actie om de orde te herstellen.
Zo liep het op een keer weer eens helemaal uit de hand tijdens een TT nacht.
De ME probeerde om de gevaarlijk oprukkende oproerkraaiers uiteen te drijven, maar dat lukte maar half, totdat ze traangas inzette. Dat was het moment waarop ze grip kreeg op de situatie.
De raddraaiers werden stuk voor stuk opgepakt, in de boeien geslagen, in een boevenbus gezet en naar Veenhuizen gebracht. Het waren er zoveel, dat ze in de bus aan hun stoel werden vastgebonden, omdat er te weinig handboeien waren.
Aangekomen in het cellencomplex ‘De Rode Pannen’ van Veenhuizen mochten ze daar een nacht uitrazen.
Die nacht waren er zelfs in Veenhuizen te weinig cellen, dus nood brak wet.
Daarom werden de raddraaiers met twee of drie personen in een cel gezet.
Dat was voor sommigen wel een beetje ongemakkelijk, maar doorgaans hadden de relschoppers dat ook dik verdiend.
Achter in het cellencomplex was een luchtkooi. Daar werden ze de volgende dag eenmaal gelucht en daarna hup, de cel weer in met zijn allen.
De ochtend erop mochten ze dan eerst weer naar huis, nadat ze waren voorgeleid aan de rechter-commissaris.
Die gaf ze een fikse boete en daar hadden de meesten geen rekening mee gehouden.
Dat hadden ze liever al feestend uitgegeven aan een of andere kroeg in de stad.
Sommige arrestanten verzetten zich dan ook hevig tegen de behandeling.
Door gebrek aan cellen gebruikte de bewaking tijdens de TT nacht de grote drie-manskooi, waar drie arrestanten tegelijk in onder konden worden gebracht. Deze was ongeveer drie maal zo groot als de gebruikelijke eenmanskooi.
Dat pikten sommige arrestanten niet en ze protesteerden hevig. De bewakers werden uitgescholden en er werden verschillende verwensingen naar hun hoofden gesmeten.
En…..De oproerkraaiers waren uit op wraak!
Op een bepaald moment zag een bewaker, dat er een flinke drol in een van de stalen driemans-kooien lag en natuurlijk had geen van drieën dat gedaan.
De bewaker bleef stoïcijns en zette een emmer water in de kooi, terwijl hij ze toebeet: “Zo, en nu ruimen jullie dat netjes op en anders blijf je mooi met zijn drieën in deze kooi zitten. Ik haal jullie er niet uit, voordat die stinkende hoop is opgeruimd.”
Nog steeds protesteerden de relschoppers en niemand wilde die drol aanpakken.
De een verrekte het voor de ander. Alle overige relschoppers waren al lang ontslagen en op weg naar huis. Ook de rechter commissaris was al vertrokken.
De drie overgebleven arrestanten konden dus niet meer verhoord worden en zaten nog steeds opgesloten in een driemans-kooi.
Ze uitten de ene verwensing na de andere en dreigden de bewakers aan te klagen door ze te beschuldigen van vrijheidsberoving.
Zo ver kwam het echter niet, want ze zagen uiteindelijk wel in, dat ze aan het kortste eind trokken.
De hoop stront was binnen een uur opgeruimd en de drie konden vertrekken.
Aan de Hoofdweg bij de bushalte werden ze gedumpt en ze moesten het verder lopend onderweg naar Assen maar uitzoeken.
Weg was hun weekend. Het was al zondagmiddag, ze waren platzak en de TT ging volledig aan hun neus voorbij……

Posted on

’Slikkers’ en ‘Zuigers’ in de Bajes

SFA008011604 (2)

Je houdt het niet voor mogelijk wat sommige gevangenen in BajesDorp Veenhuizen zichzelf aandeden in hun cel. Zelfmoordpogingen als gevolg van een depressie werden geregeld gemeld en ook zelfverminking.
Vaak was het een poging, een vraag om aandacht, maar het gebeurde ook dat iemand zelfmoord pleegde in zijn cel.
Het waarom was vaak moeilijk te achterhalen en de daad onvoorspelbaar.
Willem Kroes, die GeWa (gestichts-wachter) was in de jaren ’60, heeft meegemaakt dat gedetineerden de gekste dingen deden om in het Hospitaal of in het Ziekenhuis te belanden. Zo waren er gevangenen die een overdosis aan drugs of alcohol hadden ingenomen, maar er kwamen in het Hospitaal ook ‘Slikkers’ binnen. Dat waren degenen die b.v. lepels, vorken, messen, stukken balpen en zelfs scheermesjes slikten.
In de meeste gevallen kwamen die voorwerpen tot wel 15 cm spontaan langs de normale weg weer naar buiten, maar bij het inslikken van grote en vooral scherpe voorwerpen moest er geopereerd worden. Dan werden ze met spoed vervoerd naar Groningen, waar de chirurg eraan te pas moest komen.
Sommige gevangenen maakten er een sport van en moesten meerdere malen geopereerd worden. Dit psychotische gedrag was maar moeilijk te voorkomen, te stoppen of te behandelen, zelfs niet door een psychiater.
Slikkers moesten in de gevangenis voor straf op een veiligheidsbed slapen, maar daar was de bewaking erg voorzichtig mee. Het was belangrijk dat ze regelmatig in beweging bleven, omdat er gevaar voor trombose dreigde.
Ze moesten onder begeleiding geregeld van bed af komen, lopen en oefeningen doen. Maar ook dit weerhield de meesten niet van het slikken en zuigen van lepels, vorken, messen, naainaalden, spelden, stopnaalden, of wat maar binnen hun bereik was.
Het is moeilijk voor te stellen en misselijkmakend, maar na operatie trokken sommigen hun wonden weer open om opnieuw te worden opgenomen en verpleegd….

Een bekend probleemgeval was de gevangene Dries Krijnen. Hij had al meerdere keren voorwerpen ingeslikt en was al diverse keren succesvol geopereerd. Maar in plaats van te stoppen met dit ziekelijke gedrag, stelde hij elke keer weer zijn leven in de waagschaal door het slikken van andere materialen.
Terwijl hij in het Hospitaal nog herstellende was van een operatie, had hij al weer een scherp mes ingeslikt. Mede daardoor bleef hij meer dan een maand in observatie. Maar dat mocht niet baten. Dries pakte alles wat te behappen was en stak het in zijn mond.
Willem Kroes heeft als GeWa in Veenhuizen deze man gekend en vertelt: “Hij had zelfs Onze Lieve Heer van een houten kruis gevreten en ingeslikt. Daarna had hij zijn bewaker ook nog gedreigd met: „Als ik binnenkort die bos sleutels van je te pakken krijg, dan vreet ik die in een keer op!”
Dries had een groot plakkaat op zijn buik van alle operaties die hij had doorstaan.
Dat was een grote, chronisch ontstoken wond. Soms ‘zoog’ hij ook naalden. Die veroorzaakten inwendig allerlei ontstekingen, maar Dries was onverbeterlijk. Hij nam het allemaal op de koop toe. Uiteindelijk was hij niet meer te redden….

Een gedetineerde uit Groningen spande de kroon: die zoog zelfs 26 naalden in een keer. De paniek was groot en veroorzaakte veel onrust in de bajes, toen hij naar het Academisch Ziekenhuis werd vervoerd. De chirurg slaagde er echter niet in om hem succesvol te opereren. De man overleed kort na de operatie.
Wat de psychiaters en psychologen ook probeerden, de zuigers en slikkers waren niet tot reden te brengen en ook de motieven die ze hiervoor hadden, waren meestal niet duidelijk. Was het vragen om aandacht? Was het de ‘luxe’ verpleging in het hospitaal, die men verkoos boven het leven in de bajes en het werken op het land?
Na dit dodelijke incident keerde de rust even terug in BajesDorp Veenhuizen; tenminste wat dit soort acties betrof.
De bewaking deed van alles om te voorkomen, dat de slikkers voorwerpen meenamen, maar lepels en vorken werden onopgemerkt ingeslikt. Er was voor de bewakers geen beginnen aan om dit constant te controleren. Straffen met opsluiting in een isoleercel was geen optie, want dan was er kans dat de gevangene eraan zou overlijden.
Artsen en bewakers zaten ermee. De artsen moesten ze wel behandelen, maar de bewakers dachten wel eens: “Wat levert dit op? Hier is geen behandeling tegen opgewassen.”
Wat was wijsheid in zulke gevallen van zelfverminking. Het was vechten tegen de bierkaai.
Het was bijna niet te geloven wat er toen zoal in gevangenschap werd geslikt.
Om dat te laten zien, had een arts van de inrichting een grote glazen pot met voorwerpen bewaard die door gevangenen ingeslikt waren, inclusief een aantal dat door een chirurgische ingreep was verwijderd. Hij gaf over dit onderwerp af en toe een lezing aan studenten op de universiteit in Groningen.
Maar over de oorzaak en een effectieve therapie tast ook de wetenschap nog steeds in het duister…….

Posted on

100 spannende Bajesverhalen Veenhuizen

omstreden-schrijver-richard-klinkhamer-78-overleden (1)

Bewakers mochten er niet over praten en gevangenen vertelden niet de waarheid.
Veenhuizen was geïsoleerd van de buitenwereld.
Zo bleven de verhalen over de Bajes van Veenhuizen 200 jaar onder de pet van de bewakers.
Kijk op www.bajesverhalen.nl voor de mooiste anekdotes uit de bajes van toen.
‘Bajesverhalen Veenhuizen’ met ca. 100 spannende en leuke anekdotes kun je online bestellen van 22,50 voor 18,50 (gratis gesigneerd en verzonden) en bij ca.50 boekhandels in en rond Assen.
Enkele recensies: “lees deze kostelijke geschiedenis” (Dagblad van het Noorden), “humoristisch”, “spannend”, “in een adem uitgelezen”, “goed geschreven”, enz.

Het vervolg van ‘Bajesverhalen Veenhuizen’ wordt “De Geheimen van BajesDorp” (Veenhuizen 1818-2018), dat in 2017 zal verschijnen.
Kijk op www.bajesverhalen.nl. Daar staat elke maand een nieuw verhaal over 200 jaar Veenhuizen.

Posted on

Moordenaar Huwt in Rode Pannen (1)

dirk-de-vries-gevaarkijkste-gedetineerde-van-nl

Dirk de V. was begin jaren 70 van de vorige eeuw al een Amsterdamse plaag voor het Nederlandse gevangeniswezen.
Een van zijn vroegere bewakers, Ch.de G. kende hem als zijn broekzak en vertelt me wat hij heeft meegemaakt met hem.
“Zijn vader bedreigde hem, toen hij nog een kind was, al meerdere malen met een mes. Op een dag doorzeefde hij hem zelfs met vijf kogels, maar Dirk herstelde.
De appel viel niet ver van de boom….
Ook hij geraakte in het criminele circuit. Dirk werd in 1976 veroordeeld tot t.b.s. na doodslag. Hij werd een echte draaideur-crimineel die het later nog tot moordenaar zou schoppen. Er ging altijd een enorme dreiging van hem uit en hij werd zelfs de gevaarlijkste crimineel van Nederland genoemd. Groot, breed met diepliggende ogen en een laag voorhoofd was hij een schoolvoorbeeld van een ‘Lombroso’ type. Dat wil zeggen een type crimineel, dat je aan de uiterlijke aangeboren kenmerken kan herkennen. Dirk had een zekere reputatie. In elke bajes waar hij kwam, steeg het ziektepercentage en liepen medegedetineerden met een grote boog om hem heen. Als Dirk je niet mocht, liep je kans op een pak rammel of, als je echt pech had, een mes tussen je ribben. In de bajes had hij een bijnaam: ‘Karate Dirk’ of ‘Karate Dicky’, als je close met hem was. Iemand had ooit beweerd dat Dirk de V. een karate-expert was, maar in werkelijkheid had dat, wat hij deed, niets met karate te maken. Dirk was een gemene, ordinaire en gevaarlijke straatvechter, niet meer niet minder. Waarschijnlijk had hij die bijnaam te danken aan een groot Japans teken dat op een van zijn imposante bovenarmen was getatoeëerd. Dirk was dus binnen en buiten de bajes een echte herrieschopper, maar ook laf. Zijn slachtoffers waren altijd zwakker dan hijzelf. Echte zware jongens hadden niets van hem te vrezen. Die liet hij met rust, maar oh wee, als hij wist dat hij de baas over iemand kon spelen. Dan had hij hem in zijn macht en dat liet hij weten ook!
Dirk zat nooit lang in dezelfde cel. Meestal zorgde hij binnen een paar dagen voor zoveel trammelant, dat hij strafoverplaatsing kreeg naar het Cellengebouw in Veenhuizen, de Rode Pannen. Daar mocht hij dan 14 dagen in afzondering met alleen een bed, tafel en stoel zijn zonden overdenken. Dirk had voor de bewaking geen enkel respect. Hij schold ze uit voor rotte vis en deelde af en toe rake klappen uit, als hem iets niet zinde. Maar hij had ontzag voor een man: Majoor Mulder van het Korps Gestichtswacht, alias ‘De Zwarte’. Ze waren elkaar al vaak tegengekomen en Dirk wist, dat als het erop aan kwam, hij het afleggen moest tegen de majoor, die beresterk en voor de duvel niet bang was.
Dirk koos eieren voor zijn geld en behandelde majoor Mulder, alias ‘De Zwarte’ altijd met respect. De Zwarte, die het bevel had over het Cellengebouw, vond het prachtig, speelde het spelletje mee en begroette Dirk als een verloren zoon, als die weer eens in de Rode Pannen werd geplaatst,”…….(wordt vervolgd).

Posted on

Elke 25e v.d. maand een Nieuw Bajesverhaal!

omstreden-schrijver-richard-klinkhamer-78-overleden (1)

Van 1800 tot 2000 bleef er veel onder de pet van de bewakers en cipiers in BajesDorp Veenhuizen. De gevangenen vertelden nooit de waarheid en de bewakers hadden een eed afgelegd op geheimhouding. Daarbij was Veenhuizen hermetisch afgesloten voor pottenkijkers.
Vanaf 25 februari 2016 zet ik maandelijks een nieuwe en spannende aflevering van waargebeurde Bajesverhalen op www.bajesverhalen.nl.
Ze lopen vooruit op mijn nieuwe boek ‘De Geheimen van BajesDorp” (Veenhuizen 1818-2018), met ca. 200 Bajesverhalen, dat begin 2017 verschijnt. Dit wordt het vervolg op ‘Bajesverhalen Veenhuizen’ met daarin niet alleen spectaculaire verhalen, maar ook ontwikkelingen in het dorp, de gevangenis, de verhoudingen en spanningen tussen gevangenen onderling en hun bewakers, verhalen van ex-gevangenen, het leven tussen vier muren, sensationele uitbraakpogingen en nog veel meer…..
Daar vind je ook spannende verhalen uit mijn vorige boek ‘Bajesverhalen Veenhuizen’ (juni 2015) waarvan er inmiddels ca. 1300 circuleren in NL en daarbuiten. Als je dit leuk vindt, kijk dan rond elke 25-ste van de maand op de site, deel dit bericht op Facebook en volg de boeiende verhalen over de Veenhuizer Bajes uit de 19e en 20e eeuw.

Voor degenen die het boek (268 pag. met ca. 100) “Bajesverhalen Veenhuizen” nog niet hebben, of het digitaal op hun tablet willen, heb ik een voordeeltje:
Het volledige Ebook kun je nu op de site downloaden voor 9.00 euro (normaal 12,50). Het boek is te bestellen van 22,50 voor 18,50 (gratis verzending).

Deel dit op Facebook, dank je wel!